Kot Lucyna to zła matka, dobrze, że zastąpił ja Murzyn.

     Po miesiącu kotki bardzo urosły, ale potrzebowały jednak opieki mamy, a Lucyna zaczęła znów chodzić na randki. Do domowego ogródka zaczęły schodzić się różnego rodzaju i maści kocury. Lucyna porzuciła swoje małe i zajęła się randkowaniem. Ciotka Murzyn rozpoczęła opiekę nad małymi. Podczas jej nieobecności zajmowała się nimi jak mogła najlepiej: karmiła je, pilnowała, wyprowadzała na spacer. Lucyna wpadała tylko na chwilę żeby zobaczyć jak jej to idzie i pędziła do kocurów. Całe otoczenie było wzburzone i bardzo krytykowało zachowanie Lucyny. Ciotka Murzyn wieczorem, gdy już robiło się ciemno zachęcała kotki do wchodzenia na strych. One nie chciały się słuchać. Bawiły się figlowały i skakały bez przerwy. Wreszcie napominane i nawoływane przez Murzyna wchodziły na górę. Kiedy już dorosły i mogły jeść wszystko, szły do kociej miski i jadły pyszną i pożywną karmę. Lucyna chodziła na polowanie i przynosiła duże ilości myszy, które układała na trawie obok chodnika. Łapała też i przynosiła niestety różnego rodzaju ptaszki. Najczęściej przynosiła Szpaki. Lucyna była faworyzowana przez swoją panią Justynę, dlatego tylko ona mogła wchodzić do domu. Inne koty tego nie mogły, bo nikt ich nie zapraszał. Były wręcz wyganiane. W domu czekała na Lucynę miska pełna łakoci, dlatego Lucyna była bardzo wypasiona. Była bardzo ważna i zarozumiała.  Miała swoje kocie humory. Nie lubiła jak się ją  głaskało. Gryzła wtedy i drapała. Inne kotki łasiły się do nóg, wskakiwały na kolana, a ona nigdy tego nie robiła. Lucyny nikt nie lubił. Murzyn był zupełnie innym kotkiem. Tego kotka wszyscy lubili bo miał dobre serce.